Isip Isip

Nitong mga nakalipas na araw, walang masyadong magandang nangyari sa akin. Puro problemang dapat solusyunan lang ang mga natagpuan ko. Una, mas lumalala ata ang sakit ng nanay ko. Pangalawa, naguguluhan ako sa isang taong naging parte ng buhay ko. Ok, so pag papaabutin ko pa sa pangatlo, masyado nang complicated, so dalawa lang. Sa totoong buhay, parang mahirap na sumaya ako, pero buti na lang, may mga libangan akong sure ball na nagpapasaya sa akin, at isa na roon ang pag-iisip sa mga salita. Bukod sa mura, nakatutuwang mag-isip ng mga salita dahil nakakadiskubre ako ng mga bagong bagay na may sense.

Kung sa sense at sense lang ang pag-uusapan, narealize kong may mga salitang may itinatagong lungkot. Isa na dito ang salitang “fit.” Siguro, lahat ng tao, gusto ang meaning nito:

• Fit as in maganda ang pangangatawan. 
• Fit as in eksakto sa isang sitwasyon. 

Yung pangalawang kahulugan ang napaisip sa akin, “Kung fit siya, lapat na lapat lang siya. Kung liliit, eh di maluwang na. Kung lalaki, e di hindi na magkakasya.” In a sense, malungkot dahil ang “fit” ay walang ibang pwedeng gawin. Kailangan niyang manatili sa kung ano man siya para mag-fit siya. Tama? Kung ganon, ang “fit” ay nagbibigay ng limitasyon sa isang bagay. Boundaries. Limits. Malungkot kung ganoon, pero dahil nakaaaliw ang narealize ko, nakapagpasaya naman iyon sa akin.

Nandiyan naman din ang salitang “silence.” Weird ang salita na iyan dahil sinisira ng salitang iyan ang bagay na tinutukoy niya. Sige, hala, sabihin mo, “Silence.” Tahimik pa nga ba? Di ba, hindi na? Itong point na ito, hindi ako ang original na nakaisip niyan. Napulot ko lang iyon sa idol ko, si Wislawa Szymborska. May isang tula kasi siyang nabanggit niya ang “silence”:

The Three Oddest Words
Wislawa Szymborska
Translated by
S. Baranczak & C. Cavanagh

When I pronounce the word Future,

the first syllable already belongs to the past.

When I pronounce the word Silence,

I destroy it.

When I pronounce the word Nothing,

I make something no non-being can hold.

Ang galing ng idol ko, di ba? Gusto ko, ganun din ako ka-astig mag-isip.

Alam kong medyo weird ang pampalipas-oras kong ito, pero natutuwa talaga ako dito. Sa kabila ng nagsalimbayang mga problema ko, ito na lang talaga ang maaasahan kong pampasaya sa bawat araw na wala pa akong nakikitang solusyon.